Stichting Met je Hart verbindt vrijwilligers en ouderen die zich structureel eenzaam voelen. De stichting organiseert ontmoetingen waarin aandacht, wederkerigheid en continuïteit centraal staan. Het werk vindt plaats in een maatschappelijk veld waarin eenzaamheid zichtbaar en urgent is, maar vaak wordt benaderd als individueel of doelgroepgericht probleem..
De organisatie functioneerde. Vrijwilligers waren betrokken, ontmoetingen vonden plaats en nieuwe steden sloten aan. Tegelijk nam de maatschappelijke aandacht voor eenzaamheid toe. Partners, fondsen en media vroegen om zichtbaarheid, meetbaarheid en schaalbaarheid.
De vraag was niet of het werk waardevol was. De vraag was wat de stichting in essentie deed — en hoe dat richtinggevend moest blijven bij verdere groei.
Zonder expliciete identiteit dreigde de stichting te worden gelezen als aanbieder van activiteiten voor ouderen. Daarmee zou het relationele uitgangspunt ondergeschikt kunnen raken aan zichtbaarheid of aantallen. Beslissingen over communicatie, partnerschappen en fondsenwerving konden dan per situatie worden verantwoord, maar niet steeds vanuit één gedeeld referentiepunt.
De kernvraag werd daarmee:
Wat is de dragende rol van Met je Hart in het maatschappelijke gesprek over eenzaamheid?
De ingreep bestond uit het expliciteren van wat in de praktijk al zichtbaar was: Met je Hart organiseert geen hulp, maar ontmoeting. De stichting positioneert eenzaamheid niet uitsluitend als ouderenprobleem, maar als relationele realiteit die de hele samenleving aangaat.
De identiteit werd daarmee geformuleerd als relationeel principe:
— niet zorgen vóór, maar aanwezig zijn mét.
— niet een doelgroep bedienen, maar verbinding mogelijk maken.
— niet incidenten oplossen, maar duurzame betrokkenheid organiseren.
Vanuit deze expliciete identiteit konden keuzes worden geordend:
Communicatie verschoof van probleemgericht naar mensgericht.
Partnerschappen werden getoetst op bijdrage aan echte ontmoeting, niet alleen bereik. Groei werd ondergeschikt aan kwaliteit van relatie.
De stichting bleef doen wat zij deed, maar met helderheid over waarom en onder welke voorwaarden.
Het effect was bestuurlijk concreet:
Publieke communicatie werd consistenter en herkenbaarder.
Vrijwilligers en partners konden zich verbinden aan een duidelijk geformuleerde houding.
Besluiten over fondsenwerving en positionering kregen een eenduidig criterium.
De oorspronkelijke dynamiek draaide om maatschappelijke urgentie.
De explicitering maakte duidelijk dat de kern relationeel was.
Identiteit werd daarmee geen beschrijving van activiteiten, maar een kader dat richting gaf aan groei, communicatie en samenwerking.
Met je Hart organiseerde al ontmoeting.
Door dat expliciet te maken, werd ontmoeting ook bestuurlijk leidend.
Bart Heideman — 2026
Bart Heideman ©
———————————
Contact
———————————
Privacyverklaring
———————————
Bart Heideman werkt als onafhankelijk strategisch adviseur voor bestuur en toezicht op het snijvlak van narratief, identiteit, geloofwaardiheid en bestuur.
Zijn werk richt zich op situaties waarin organisaties blijven functioneren, terwijl samenhang en richting niet langer vanzelfsprekend zijn.
De teksten op deze site onderzoeken wat er zichtbaar wordt vóórdat vertrouwen breekt — en wat dat vraagt van besluitvorming en verantwoordelijkheid.